Özet

Amaç: Bu çalışmada kalp yetmezliği semptom ve bulguları bulunmayan tip2 diyabetik hastalar arasında TZD kullanımı sırasında saptanan bazı klinik ve laboratuar değişikliklerle BNP korelasyonunun incelenmesi hedeflenmiştir.
Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya, Aralık 2006-Mart 2007 tarihleri arasında Düzce Üniversitesi İç Hastalıkları Polikliniğine başvuran 74 hasta (37 vaka, 37 kontrol) alındı. Vaka grubunu TZD kullanımı için AHA/ADA uzlaşma raporuna uygun koşulları taşıyan ve mevcut antidiyabetik tedavisi içinde rosiglitazone bulunan (en az 3 aydır kullanıyor olmak koşuluyla) tip2 diyabetik hastalar, kontrol grubunu ise mevcut tedavisi içinde bu ilacı kullanmayan tip2 diyabetik hastalar oluşturdu. Anamnez ve fizik muayene ile kalp yetmezliği şüphesi olan diyabetik hastalar çalışmaya alınmadı.
Bulgular: Olguların BNP sonuçları incelendiğinde rosiglitazone grubunun BNP’si (31.92 ± 7.04 pg/ml), kontrol grubuna göre (11.49 ± 9.97 pg/ml) anlamlı derecede yüksekti (p=0.01). Hastalar diyabet regülasyonu açısından HbA1c yüzdelerine göre 3 gruba bölünerek incelendiğinde, rosiglitazone kullanan hasta grubunda BNP düzeyleri ile diyabet regülasyonu arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptandı (p=0.02).
Sonuçlar: BNP düzeylerinin TZD kullanan diyabetik hastalarda kullanmayanlara göre daha fazla arttığını ve faydalı bir biyomarker olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. BNP düzeylerindeki artışın ödem ya da KKY gelişme riskini saptamada bir biyomarker olarak kullanılabileceği kanaatindeyiz. Bunun içinde daha ileri klinik çalışmalara ihtiyaç olduğu düşünmekteyiz.
Anahtar Kelimeler: BNP, Rosiglitazone, Diyabet, Kalp yetmezliği

Brain Natriuretic Peptide Levels in Type 2 Diabetes Treated with Rosiglitazone

Summary

Aim: In this study, we investigated the relationship of BNP with clinical and laboratory changes in cardiovascular symptom free type 2 diabetics patients in whom rosiglitazone have been included in the treatment.
Material and Method: 74 patients (Rosiglitazone using 37 cases and not using 37 contols) presented to Duzce University School of Medicine, Internal Medicine outpatient clinic from November 2006 to March 2007 have been included in this study. Case group consisted of 37 patients whom fulfilled the AHA/ADA concensus statement criteria on the use of thiozolidinediones and whose current antidiabetic treatment included rosiglitazone (for at least 3 months). Control group included 37 type 2 diabetic patients whose treatment didn’t include rosiglitazone. Heart failure have been exluded by history and physical exam in all included patients.
Results: BNP have been found to be significantly higher in the case group compared to the controls (31.92 ± 7.04 pg/ml vs.11.49 ± 9.97 pg/ml, p=0.01). When subgroup analysis was perfromed by forming 3 groups according to the HbA1c percentage, BNP levels have been found to show a statistically significant correlation with control of diabetes (p=0.02).
Conclusions: Our findings suggest that BNP levels increase significantly in type 2 diabetic patients using thiozolidinediones compared to the non-TZD using diabetics. Thus, BNP might be a valuable marker in the prediction of development of congestive heart failure in type 2 diabetics using TZDs. Futher studies are needed to determine the value of BNP for this clinical indication.
Key Words: BNP, Rosiglitazone, Diabetes, Heart failure